The Observatories from Alex Cherney on Vimeo.

NASA Johnson Style (Gangnam Style Parody)

Muzyczna adaptacja powieści "Wojna światów"

      Na stronie www.rockmetal.pl znalazłem ciekawą recenzję albumu  "Jeff Wayne's Musical Version of The War of the Worlds", który jest muzyczną adaptacją powieści "Wojna światów" H. G. Wellsa.  Autorem recenzji jest Rafał Czekalski.
      "Najpierw nieco historii. Przeszło sto lat temu, w 1898 roku brytyjski pisarz Herbert George Wells napisał książkę "The War Of The Worlds" (w Polsce ukazała się rok później zatytułowana "Wojna światów"). Ten nowelista-wizjoner, pionier literatury science fiction, opisał w niej w sposób dość obrazowy i rzeczywisty atak Marsjan na naszą planetę.
      Trzydzieści lat później, dzień przed świętem Halloween, 30 października 1938 roku, nowojorska stacja radiowa CBS nadała audycję zrealizowaną na podstawie tej książki. Jednak sposób jej interpretacji był dość interesujący i oryginalny: słuchowisko zostało przygotowane na wzór audycji opisującej i relacjonującej na żywo aktualnie rozgrywające się wydarzenia dotyczące ataku najeźdźców z obcej planety na Ziemię. Po mistrzowsku zrealizowany program doprowadził do zbiorowej paniki wśród słuchaczy. Łatwo można to sobie dziś wyobrazić: radio ówcześnie uchodziło za nowe i wiarygodne medium przekazujące informacje, poza tym Mars dla tamtejszej społeczności to bliżej niezbadana czerwona kropka na niebie, nikt tak na prawdę nie mógł określić dokładnie, co i kto tam się znajduje. Wreszcie w czterdziestą rocznicę tego wydarzania, w roku 1978, ukazała się płyta "Jeff Wayne's Musical Version Of The War Of The Worlds".
        Od razu na początku należy zaznaczyć, iż opisywana tu płyta jest dziełem szalenie oryginalnym, dość niezwykłym i niespotykanym (...) ....więcej na http://www.rockmetal.pl/recenzje/jeff.wayne-jeff.waynes.musical.version.of.the.war.of.the.worlds.html

Najlepiej oglądać wieczorem. Oczywiście pełny ekran + dobre słuchawki :)

Neptun

    Zdjęcie Neptuna zrobione przez sondę Voager 2 w 1989r (źródło: http://solarsystem.nasa.gov)

      Neptun jest ósmą od Słońca planetą Układu Słonecznego, a zarazem najdalszą, po tym jak w 2006 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna uznała, że sąsiedni Pluton nie jest już planetą.  Znajduje się on w odległości 4,5 mld km od Słońca.  Neptun jest ponad 17 razy masywniejszy od Ziemi, a jego promień, który wynosi  prawie 25 tyś km jest około cztery razy większy niż promień Ziemi.

    Porównanie wielkości Neptuna i Ziemi. (źródło: http://pl.wikipedia.org )

      Pełny obieg,  poruszającego się ze średnią prędkością 5,4 km/s Neptuna wokół Słońca trwa prawie 165 lat. W 2011 roku Neptun zakończył swój pierwszy pełny obieg wokół Słońca od czasu jego odkrycia, które nastąpiło w 1846 roku.  Obrót Neptuna wokół własnej osi wynosi 16 godzin.

     W 1989 roku, po 12 latach wędrówki sonda Voyager 2 dotarła w okolicę Neptuna. Zblizyła się do planety na odległość około 4800 km od jej zewnętrznych warstw chmur. Voyager 2 wykonał zdjęcia Neptuna, zbadał jego atmosferę, odkrył również  6 nowych ksieżyców. Sygnały z sondy potrzebowały 4 godzin, by dotrzeć do Ziemi.

      Na Neptunie występują gwałtowne burze, a wiatry wiejące w odwrotnym kierunku do kierunku obrotu planety,  potrafią osiągać zawrotną prędkość dochodzącą do 2,5 tyś km/h. Temperatura na szczytach chmur wynosi około  −214 °C. W górnych warswach atmosfera Neptuna składa się głównie z wodoru (80%)  i helu (19%) z domieszką metanu, który absorbuje fale  w czerwonej i podczerwonej części widma, dzięki czemu Neptun ma niebieskawy odcień.

     Jądro planety otoczone jest głębokim na tysiące kilometrów oceanem, złożonym z wody, metanu i amoniaku. Sądzi się, że na głębokości około 7 tyś km rozkładający się metan tworzy kryształy diamentu.  Możliwe również , że na Neptunie, podobnie jak na Uranie, występują deszcze diamentów.

                       (źródło: https://www.facebook.com/ScienceNaturePage )

      Neptun posiada 14 księżyców. Najnowszy odkryto w zeszłym roku za pomocą analizy zdjęć zrobionych przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w latach 2004-2009. Największym z księżyców jest Tryton, który krąży wokół Neptuna w odległości 355 tyś km. Temperatura na Trytonie wynosi − 235 °C.   Dzięki zdjęciom przesłanym przez Voyagera 2 wiemy, że na Trytonie  występują czynne wulkany, z których wytryskuje na wysokość  8 km ciekły azot, roznoszony następnie przez wiatry, w rzadkim azotowo-metanowym powietrzu na odległość dochodzącą do 150 km.

                        Tryton (źródło: http://www.nasa.gov )

Zobacz także inne planety:  MERKURY    WENUS    MARS

Zaproszenie do Grudziądza

Prezydent Miasta Grudziądza oraz Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne w Grudziądzu serdecznie zapraszają na obchody CZTERDZIESTYCH DRUGICH Grudziądzkich Dni Kopernikowskich - 2014 A.D.

Zapraszamy do zapoznania sie z P R O G R A M E M obchodów.

I.S.S. (Is Somebody Singing) with lyrics on screen

Stacje orbitalne

                        (źródło: http://www.space.com )

       Stacja orbitalna pojawiła się w literaturze już w 1869 roku, w opowiadaniu Edwarda Everetta Hale'a - "Ceglany Księżyc". Zbudowana z cegieł stacja, wystrzelona na orbitę za pomocą gigantycznego kołowrotka, miała pomagać w nawigacji statków.

                                                     (źródło: http://www.aglimpse.com/ )

        Sto lat później, w roku 1971, została wyniesiona na orbitę pierwsza stacja kosmiczna - Salut 1. Zapoczątkowała ona serię stacji wyniesionych w ramach radzieckiego programu Salut.

       Na stacji zainstalowano około 1300 urządzeń, które ważyły około 1200kg. Stacja znajdowała się na wysokości około 200km,  na tyle nisko, że wpływ atmosfery spowalniał jej prędkość i po 5 miesiącach opadając w kierunku Ziemii, spłonąła w atmosferze. Dla porównania stacja ISS znajduje się na wysokości około 400 km nad Ziemią, a pomimo tego też powoli się obniża i co pewien czas potrzebne są korekty za pomocą systemu korekcji orbity, który znajduje się wraz z zapasem paliwa w module Zvezda lub silników zadokowanych do ISS statków kosmicznych.

                       Stacja ISS, poniżej widoczny jest m.in. moduł Zvezda

.

                      (źródło: http://www.esa.int )

                         Moduł Zvezda w trakcie budowy. (źródło: http://spaceflight.nasa.gov )

                       Zvezda w drodze na Kosmodrom Bajkonur. (źródło: http://spaceflight.nasa.gov )

Rakieta Proton wynosząca na orbitę moduł Zvezda. (źródło: http://spaceflight.nasa.gov )

        Po 11 latach trwania programu Salut wystrzelono ostatnią stację tej serii o numerze 7.

"Jest 3 listopada, 1983 roku, czwartek. Jak donosi Radio Moskwa, po raz pierwszy w historii lotów pilotowanych na stacji orbitalnej Salut 7 przeprowadzono prace montażowe w otwartej przestrzeni kosmicznej"........ TUTAJ , dzięki Polskiemu Radiu, możecie cofnać się w czasie i posłuchać tej archiwalnej audycji. "Tym żył świat" to bezcenne, często zapomniane archiwalne taśmy podane na nowo. Najważniejsze, najciekawsze wydarzenia, o których mówiło Polskie Radio.

     Skoro już cofamy się w czasie, to tak przy okazji .......  Dziennik Telewizyjny z 1985 roku, czyli w dziesiątą rocznicę misji Sojuz-Apollo, która obejmowała pierwsze w historii połączenie na orbicie pojazdów amerykańskiego (kapsuły Apollo) i radzieckiego (kapsuły Sojuz 19).

     Skylab to wyniesiona w 1973 roku na orbitę amerykańska stacja kosmiczna. Do jej budowy wykorzystano rakietę Saturn 5 oraz elementy statków Apollo. Po kilku latach stacja Skylab niebezpiecznie obniżyła swoją orbitę, a NASA nie miała możliwości wyniesienia jej wyżej, z powodu tego, że zakończono już program Apollo, a nie rozpoczęto jeszcze misji wahadłowców. W roku 1979 stacja uległa zniszczeniu. Stacja nie spłonęła dostatecznie w atmosferze, a jej szczątki spadły do Oceanu Indyjskiego oraz na zachodnią cześć Australi, zabijając krowę, która to była jedyną ofiarą tego incydentu.  Ostatecznie stacja ta, okrążyła Ziemię prawie 35 000 razy, pokonując około półtora miliarda kilometrów.

      W 1986 roku wystrzelono pierwszy moduł radzieckiej stacji orbitalnej Mir. Poprzednie stacje Salut oraz Skylab składały się z jednego modułu, natomiast Mir był zbudowany z kilku modułów, które były wynoszone na orbitę osobno. Taktykę tą zastosowano później przy budowie stacji ISS. Dostawy zaopatrzenia na stację MIR dokonywano za pomocą bezzałogowego transportera Progress. Do transportu załogi wykorzystywano statki Sojuz oraz promy kosmiczne Atlantis, Discovery i Endeavour. 

      W roku 2000 rosyjska agencja kosmiczna zdecydowała o zakończeniu misji stacji Mir. W 2001 r za pomocą statku Progress M1-5 dokonano jej deorbitacji. Stacja spaliła się w górnych warstwach atmosfery, a  niespalone resztki spadły do Pacyfiku. Przez 15 lat swojego istnienia Mir okrążył Ziemię ponad 86 000 razy, pokonując ponad trzy i pół miliarda kilometrów.

                        Stacja Mir. Źródło: http://spaceflight.nasa.gov 

     Stacja ISS powstała w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000. W zeszłym roku obchodziliśmy 15 lecie jej istnienia. TUTAJ możecie zobaczyć rocznicowy film oraz usłyszeć piosenkę „Space Oddity” śpiewaną przez dowódcę 35 załogi ISS.  Stacja ta dokonuje okrążenia Ziemi w czasie 92 minut.na wysokości około 400 km. Można ją, co pewien czas zobaczyć przelatującą na niebie także nad Polską. Na stronach http://www.isstracker.com/ oraz  http://www.heavens-above.com/ możecie zobaczyć gdzie aktualnie się znajduje. Astronauci na ISS obserwują 16 wschodów Słońca każdego dnia.

Na poniższym filmiku holenderski astronauta Andre Kuipers oprowadza nas po stacji ISS.

Następny filmik przedstawia misję promu Atlantis na stację ISS, której celem był m.in. montaż modułu Columbus, gdzie zainstalowano Anteny PWR zaprojektowane przez polskich inżynierów z Wrocławia. 

Na ostatnim filmiku możemy zobaczyć transporter Progress łączący się ze stacją ISS.